Dwa dni po zamachu w Krakowie. Polak Polakom. Dzisiaj wielki marsz ciszy, nie byłem, wystraszyłem się zimna. Czytałem dużo. Czuję, że coś się skończyło, choć Srixon pewnie ma rację, że to dopiero początek jeszcze trudniejszych wydarzeń, choć trudno sobie wyobrazić jeszcze trudniejsze. Jutro mam Radę Pacjentów, redakcję „Dla nas”, grupę terapeutyczną, zwykły dzień mojej pracy w tzw. psychiatrii. Czuję olbrzymie, wewnętrzne wyczerpanie.
Wczoraj obejrzałem film „Instynkt” z Anthonym Hopkinsem, świetny, poryczałem się kilka razy, ponieważ, było nie było, żyjemy trochę w klatkach. Cała ziemia to trochę większa klatka. Nasz wykonywany zawód to klatka, my sami dla siebie jesteśmy jednym, wielkim ograniczeniem i nieustannie, do śmierci, się z nim mocujemy, chcąc poczuć coś w rodzaju szczęścia, a najczęściej przychodzi nieszczęście, beznadzieja, rozczarowanie, przetykane odrobiną chwil lepszych, nawet pięknych. To, co nazywamy Panem Bogiem, jest prawdopodobnie energią, która przepływa przez nas i przez świat i na którą, póki co, mamy summa summarum, znikomy wpływ. Są rzeczy bardzo piękne, ale one są poza naszym zasięgiem – ten zamach to jakby wtargnięcie realnego… Ale ludzie, jak to Polacy zresztą, przebudzili się dzisiaj, będą może pamiętać tydzień, dwa, góra miesiąc, potem wszystko powróci do dawnych trybów, żaden pojebany anty Mesjasz zabójca tego nie odwróci, tego procesu, który powoduje jedynie zgniliznę, choć z drugiej jest do zagospodarowania olbrzymia szansa… Trzeba jedynie wytrwale pielęgnować ziarno. Podobno wschodzi w ranie… Do tego dochodzi opętanie tymi wszystkimi mędrkami z telewizji, które zaburza naturalny proces myślenia. Gdyby ten facet był zainteresowany czymkolwiek więcej aniżeli bronią palną, nie byłoby tego zła, które miało miejsce.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz